ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Από μέσα προς τα έξω

Όταν ακούω ή διαβάζω ότι η τεχνολογία (και πιο συγκεκριμένα η τεχνολογία των εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης) έχει αλλάξει τη ζωή μας, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Βάζω μια τελεία ή καλύτερα ένα θαυμαστικό για να πω «ΝΑΙ», η ζωή μας έχει αλλάξει από τη στιγμή που το διαδίκτυο έγινε ένα πολύ δυνατό μέσο επικοινωνίας και δεν παρέμεινε απλώς ένα μέσο πληροφόρησης. Θα μου πείτε: «από τότε που το διαδίκτυο μπήκε στα σπίτια μας και στα γραφεία μας, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να στέλνουμε κάθε μέρα δεκάδες mail, για να ενημερώσουμε τον προϊστάμενο σχετικά με την εξέλιξη της δουλειάς μας ή απλά για να πούμε μια καλημέρα στους φίλους. Επομένως, η ανάγκη μας για (ηλεκτρονική) επικοινωνία προυπήρχε εξίσου με την ανάγκη μας για σερφάρισμα στον ωκεανό των ψηφιοποιημένων πληροφοριών».  Εντάξει, παρ’όλα αυτά, εργαλεία όπως το facebook και το Twitter έχουν αλλάξει ασυζητητί την καθημερινότητα μας. Και αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει η πραγματικότητα. Η ίδια πραγματικότητα με αυτή που μας έφερε όλους στις πλατείες, αγανακτισμένους, αλλά κυρίως βαθιά προβληματισμένους για το τι θα συμβεί από εδώ και μπρος στη ζωή μας.

 Φυσικά, η τεχνολογία δεν είναι η αιτία ούτε καν η αφορμή για να ξεχυθείς στους δρόμους. Είναι όμως το Μέσο που μπορεί να σε βοηθήσει να οργανωθείς, να συντονιστείς και να συναντηθείς με το γνωστό – άγνωστο αδελφό σου, που έχει τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ελπίδες με εσένα. Και ενώ μέχρι τώρα η συνάντηση αυτή πραγματοποιούνταν κυρίως μέσα στο εικονικό – ψηφιακό περιβάλλον, σήμερα γίνεται έξω, στην πλατεία, στη γειτονιά. Έτσι, η επικοινωνία, η ανταλλαγή απόψεων και η συνεύρεση δεν καθορίζεται, δεν εξαρτάται ούτε περιορίζεται από τις δυνατότητες μιας τεχνολογίας, στην οποία μάλιστα ορισμένοι δεν έχουν καν πρόσβαση. Αντίθετα ενισχύεται από αυτή (στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό) και την υπερβαίνει. Μοιραία λοιπόν, οι αναλύσεις που αφορούσαν τη διαμόρφωση μιας νέας δημόσιας σφαίρας χάρη στον κυβερνοχώρο ίσως ακούγονται τώρα ξεπερασμένες ή ελλειπείς, αφού η (αυτό)έκθεση της προσωπικότητας  μέσα από την ανάπτυξη ενός δημοσίου διαλόγου στο διαδίκτυο, προϋποθέτει πλέον και μια δράση ή παρουσία έξω από αυτό, προκειμένου η δημοσιοποίηση του εκάστοτε διαλόγου να είναι πιο ουσιαστική και ολοκληρωμένη. Με άλλα λόγια, κάθε αίτημα ενός «κινήματος» που «φυτρώνει» στις ιστοσελίδες κοινωνικής  δικτύωσης χρειάζεται να περάσει έξω από τα νοητά σύνορα του κυβερνοχώρου, για να ανθίσει σε ένα κόσμο πραγματικό. Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο πραγματικός κόσμος (μέρος του οποίου είμαστε και εμείς) είναι που χρειάζεται αναβάθμιση και όχι το λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή μας.

 Αν είναι κάτι που με κάνει να βλέπω θετικά τα όσα σχετίζονται με τις εξελίξεις της τεχνολογίας, αυτό είναι που αρχίζουμε πια να την ορίζουμε σύμφωνα με τις πραγματικές της διαστάσεις. Της δίνουμε ένα ρόλο πολύ πιο σαφή και συγκεκριμένο. Δεν είναι η τεχνολογία επανάσταση, όμως μπορεί να μας βοηθήσει να λειτουργούμε με ένα τρόπο πιο επαναστατικό, όχι ντε και σώνει  για να καταλύουμε θεσμούς ή να απαξιώνουμε το σύστημα, αλλά για να βελτιώνουμε τον τρόπο λειτουργίας του και να το εμπλουτίζουμε με τη δική μας ουσία και παρουσία. Και εδώ ακριβώς είναι που φαίνεται το φως, γιατί μπορεί από τη μια να βλέπουμε τα όνειρα μας να γκρεμίζονται, από την άλλη όμως έχουμε στα χέρια μας πολύτιμα εργαλεία που (προς το παρόν τουλάχιστον) μεταφέρουν τη φωνή μας, την εικόνα μας και τα λόγια μας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Βέβαια, τι απήχηση έχουν τα λόγια μας δεν ξέρουμε, όπως δεν ξέρουμε αν εισακούγονται οι (προσ) ευχές μας για ένα καλύτερο μέλλον. Το σίγουρο είναι πάντως, πως όλα ταξιδεύουν πια μαζί με εμάς.

 Χάρη στο διαδίκτυο, οι ανησυχίες και οι ελπίδες μας δεν μένουν κρυφές. Αυτό το ξέρουν πια και τα παιδιά, που μαθαίνοντας να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, μαθαίνουν και έναν καινούργιο τρόπο να εκφράζονται και να διεκδικούν. Έτσι, όποτε τους χρειαστεί θα ξέρουν πώς να ενημερώσουν ή να ενημερωθούν, πώς να διαδώσουν ή να αναζητήσουν μια πληροφορία. Και όταν αισθάνονται ότι αδικήθηκαν σε κάτι θα το φωνάζουν εύκολα (και γρήγορα) μέσα από τον υπολογιστή τους. Αν όμως έχουν μάθει από το σχολείο τους να τον χρησιμοποιούν σωστά, θα ξέρουν πότε να τον κλείνουν και να βγαίνουν έξω στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα ή όπου αλλού τους περιμένει η ζωή. Η μια και μοναδική, όχι η δεύτερη και εικονική (όπως αυτή του second life).

Νικόλας Περδικάρης

perdikarisn@gmail.com

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s