Back THROUGH the future

«Αν νομίζετε ότι μπορείτε να μείνετε για χρόνια κολλημένοι στο χαρτί και στο μολύβι, κάνετε λάθος. Όσοι περάσατε σε αυτή σχολή θα μάθετε να χρησιμοποιείτε τον υπολογιστή σας, γιατί είναι ήδη ένα απαραίτητο εργαλείο στη ζωή σας. Και αν δεν το έχετε καταλάβει, θα το καταλάβετε πολύ σύντομα». Αυτά μας είπε ο Καθηγητής, καθώς μας καλωσόριζε στην πρώτη ημέρα της φοιτητικής μας ζωής. Θυμάμαι τα λόγια του σα να τα άκουσα χθες και ας έχουν περάσει σχεδόν 14 χρόνια (!!!) από τότε που άρχισα να σπουδάζω τα ΜΜΕ και τις Νέες (όπως τις λέγαμε κάποτε) Τεχνολογίες. Εκείνες τις εποχές ήμουν αθεράπευτα ρομαντικός. Όχι πως τώρα δεν είμαι, αλλά να: έγραφα, ας πούμε, τα πάντα στο χαρτί και ούτε ήθελα να ακούσω για κειμενογράφους και τα σχετικά. Απάνω σε εκείνη τη φάση μου λοιπόν, ένας άνθρωπος (πέρα για πέρα διορατικός) μου έλεγε πως θα έπρεπε – για το καλό μου – να αφήσω κάτω το στυλό και να πιάσω το πληκτρολόγιο. Τι πρωτότυπο αλήθεια, να σε σπρώχνει προς το τεχνολογικό σου μέλλον ένας άνθρωπος τόσο μεγαλύτερος σου σε ηλικία…

 Δεν τον άκουσα. Συνέχιζα να γράφω τα ποιήματα και τα διηγήματα μου σε σχολικά τετράδια, ενώ αντίθετα, τις πανεπιστημιακές μου εργασίες τις δακτυλογραφούσα πάντα στον υπολογιστή. Γράμμα το γράμμα, κουμπί το κουμπί γραφόταν επιτέλους το «ακαδημαϊκίζον» σύγγραμμα. Έτσι, τους ξεγελούσα όλους. Γιατί μπορεί να ήμουνα γαντζωμένος επάνω στο τραίνο της τεχνολογίας, όμως κατέβαινα από αυτό όποτε μου έκανε κέφι. Νόμιζα πως, αν έμενα για πολύ σκαρφαλωμένος στην Ταχεία, θα έχανα γύρω μου την ομορφιά του τοπίου. Ομορφιά ήταν για μένα κάθε – εκτός ψηφιακού κόσμου – πραγματικότητα: Η αναλογική μου ανάσα μέσα στο σύμπαν του πιξελιασμένου ουρανού. Αγνοούσα όμως κάτι πολύ βασικό: πως το απρόσωπο, ψηφιακό μου μέλλον θα με έφερνε τελικά σε επαφή με το πιο ανθρώπινο παρόν μου, ακόμα και με το πολύτιμο, κληροδοτημένο παρελθόν μου. Όσο περισσότερο έγραφα στον υπολογιστή, τόσο μεγάλωνε η δίψα μου να αγγίζω (όχι απαραίτητα να διαβάζω) τα τυπωμένα βιβλία, να μυρίζω τις σελίδες τους, να τα βλέπω επάνω στο μαξιλάρι μου – δίπλα στο laptop.

 Όλα αυτά που γράφω τώρα, δεν τα κατάλαβα βέβαια από τη μια στιγμή στην άλλη. Τη γέφυρα, που ενώνει το παρόν με το μέλλον μου δεν την είδα, να εμφανίζεται μπροστά μου, ως δια μαγείας. Χρειάστηκε καιρός για να χτιστεί και ακόμα περισσότερος καιρός για να την περπατήσω. Ακόμα την περπατάω. Γιατί είναι ατελείωτη και μοιάζει να πηγαίνει, να πηγαίνει, να πηγαίνει…Σα να είχε δίκιο λοιπόν ο Καθηγητής, που με πλάγιο τρόπο μου έλεγε πως τίποτα δεν έχω δει ακόμη, πως η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει σε μερικά χειρόγραφα ποιήματα της εφηβείας. Υπάρχει ακόμα χρόνος για να αναθεωρήσεις. Θα αναθεωρήσεις. Θα αρχίσεις να χρησιμοποιείς τον υπολογιστή σου όλο και συχνότερα, όχι μόνο για να δουλεύεις, αλλά και για να δημιουργείς. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα ξεχάσεις τι θα πει μολύβι, πινέλο, χαρτί ή καμβάς  Ίσα – ίσα, θα έχεις τώρα περισσότερες αφορμές για να τα θυμηθείς όλα αυτά.

 Κάνοντας κύκλους και άλλα παράξενα σχήματα (στην αρχή με το ποντίκι και έπειτα με μια ηλεκτρονική γραφίδα) άρχισα πάλι να ζωγραφίζω. Όπως τότε που ήμουνα παιδάκι και «μουτζούρωνα» με τα σκίτσα μου ένα σωρό χαρτιά. Τόσα που ο παππούς μου φώναζε: «Να το γεμίζεις όλο το χαρτί, Νικολάκη! Μην αλλάζεις κόλλα κάθε τόσο. Κρίμα είναι να πηγαίνει χαμένο τόσο χαρτί»! Μα πως δεν το είχα σκεφτεί; Οι ψηφιακές ζωγραφιές που κάνω τώρα θα αρέσανε σίγουρα στον παππού, κυρίως επειδή θα πίστευε ότι – πλέον – κάνω οικονομία σε κόλλες Α4. Άρχισα λοιπόν να ζωγραφίζω ψηφιακά, μέχρι που γέμισα το σκληρό μου δίσκο με ένα σωρό καλλιτεχνικά δημιουργήματα αμφίβολης αξίας. Και επάνω εκεί νοστάλγησα τα χρώματα: τις ακουαρέλες, τις τέμπερες και φυσικά το μπλόκ ζωγραφικής. Είπα: «θα φτιάχνω με τη γραφίδα μου ό,τι να’ναι και όταν θέλω πραγματικά να ζωγραφίσω θα επιστρέφω στα παλιά – καλά μου σύνεργα, έστω καν αν αυτό σημαίνει πως θα έχω στη διάθεση μου μόνο ένα μολύβι, λίγο μελάνι και ένα «σημειωματάριο». Έτσι και έκανα.

 Εδώ και μερικούς μήνες γέμισε η κουζίνα μου πινέλα και σωληνάρια με μείγματα διαφόρων αποχρώσεων. Στον τοίχο μου ποζάρουν τώρα όλα τα «παιδιά» μου, τα έργα μου. Καλά ή μέτρια δεν έχει σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως, χάρη στην τεχνολογία του μέλλοντος κατάφερα να χρωματίσω (στην κυριολεξία) το παρόν μου. Χάρη στα εργαλεία του ψηφιακού περιβάλλοντος, κατάφερα να αφυπνίσω την αγάπη μου για τη ζωγραφική και να τη συναντήσω ξανά μέσα σε σχήματα αναλογικά. Ακριβώς όπως την είχα πρωτογνωρίσει. Το ίδιο συνέβη και με τη (συγ)γραφή. Τόση ώρα γράφω, γράφω, γράφω… Και όμως, τα μάτια μου (που είναι πια κουρασμένα από την οθόνη) βλέπουν μπροστά τους εκείνο τον αυθεντικό, δικό μου, γραφικό χαρακτήρα. Από στιγμή σε στιγμή θα κλείσω τον υπολογιστή. Η τελευταία φράση της ημέρας θα γραφτεί στο χέρι, με στυλό: «κύριε Καθηγητή, πόσο δίκιο είχες… Για να γυρίσω πίσω χρειάζεται πρώτα να πάω μπροστά»!

Νικόλας Περδικάρης

 perdikarisn@gmail.com

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s