Παίζοντας με το Google+ και κάνοντας σκέψεις για τη χρήση του στα σχολεία!

Εμείς οι τρελοί με τα κοινωνικά μέσα θέλουμε να δοκιμάζουμε τα πάντα πρώτοι ώστε να έχουμε άποψη. Έτσι έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση με το καινούριο κοινωνικό δίκτυο της Google, που ήρθε να ταράξει τα νερά της καθημερινότητάς μας! Το Google+ δεν κάνει στην ουσία τίποτα άλλο από το να συνδυάζει τα καλά από όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα. Δεν είναι κάτι το τρομερό αλλά είναι γοητευτικό. Δεν μπορεί όμως να κριθεί ακόμα καθώς είναι σε δοκιμαστική μορφή, με τα προφίλ να ανοίγονται με το σταγονόμετρο και να μην μπορεί να ξεδιπλώσει τις δυνατότητές του αφού δεν υπάρχει ο ανάλογος κόσμος μέσα σε αυτό.

Εδώ και κάποιες μέρες που έχω ανοιχτό το προφίλ μου στο νέο δίκτυο, βλέπω πολλά θετικά στοιχεία, όπως απλούστευση διαδικασιών, ενοποίηση υπηρεσιών μέσω της Google, φιλτράρισμα εισόδου και εξόδου πληροφοριών και μοιράσματος με άμεσο αποτέλεσμα τη μείωση του «θορύβου» της πληροφορίας.

Τι πρέπει να νικήσει το Google+; Τη συνήθεια. Τη συνήθεια του να μπαίνουμε στα άλλα κοινωνικά δίκτυα καθημερινά, επί τόσα χρόνια. Προφανώς για να γίνει αυτό πρέπει να δωθεί χρόνος και φυσικά να είναι το δίκτυο διαθέσιμο στη τελική μορφή του.

Μου έκανε, λοιπόν, τρομερή εντύπωση το άρθρο που πήρε το μάτι μου και ήδη προτείνει χρήσεις του δικτύου στα σχολεία και στην εκπαίδευση. Το άρθρο είναι από το εξωτερικό αλλά είδα ότι διαβάστηκε και «μοιράστηκε» από πολλούς Έλληνες. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «πότε πρόλαβαν;;;», η δεύτερη ήταν «εδώ δεν έχουμε τα βασικά, το Google+ μας μάρανε».

Ναι, το νέο δίκτυο θα ήταν πολύ χρήσιμο σε μία τάξη. Αλλά με κάνει να αναρωτιέμαι, καθώς δεν προσφέρει καμία νέα τεχνολογία, γιατί ανάλογα εργαλεία δεν είχαν χρησιμοποιηθεί πιο πριν στις σχολικές τάξεις. Οι νέοι εκπαιδευτικοί είναι άνθρωποι (περισσότερο) μορφωμένοι (από παλιότερα), με μεγαλύτερη άνεση στις Ν.Τ. και όμως δεν τις χρησιμοποιούν στην τάξη (σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον). Δεν φταίνε πάντοτε αυτοί καθώς δεν έχουν τις υποδομές, αλλά αν θέλει κάποιος βρίσκει τον τρόπο.

Μήπως λοιπόν, και στις σχολικές αίθουσες, αυτό που θα πρέπει να νικηθεί είναι η συνήθεια; Η συνήθεια του να γίνεται ένα συμβατικό μάθημα, η συνήθεια του να υποστηρίζεται πάντα ότι δεν έχουμε υποδομές. Και ας μην είναι το ολοκαίνουριο εργαλείο αυτό που θα χρησιμοποιήσουμε, ας είναι ένα παλιότερο, ας είναι όμως το πρώτο βήμα!

Μερικές φορές δεν χρειαζόμαστε φανταχτερά εργαλεία, ακόμα και τα απλά την κάνουν τη δουλειά τους. Ας ξεκινήσουμε από το 1 και μην πάμε κατευθείαν στο 5, γιατί ενδιαμέσως θα χαθούμε και εμείς (το εμείς είναι τρόπος του λέγειν, καθώς δεν είμαι εκπαιδευτικός) και οι μαθητές.

Στην ημερίδα της Μάθησης 2.0 που έγινε την προηγούμενη βδομάδα, παρακολουθήσαμε με μεγάλη χαρά εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να το κάνουν. Αλλά λίγους, κατά τη γνώμη μου. Θα έπρεπε να είναι περισσότεροι, όχι μόνο από ιδιωτικά ή πρότυπα σχολεία. Είμαστε στο 2011, τα περισσότερα είναι διαθέσιμα δωρεάν στο διαδίκτυο, νομίζω ότι τελείωσαν οι δικαιολογίες.

[photo 1] [photo 2]

Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου [erstaiou@media.uoa.gr]

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s