Μερικοί το προτιμούν καυτό (το λάπτοπ)

Ήρθε το καλοκαίρι. Σκάει ο τζίτζικας κι εγώ μαζί του! Γιατί να μην έχω και εγώ βιδωμένο πάνω μου έναν ανεμιστήρα, όπως ο υπολογιστής; Θα τον εκδικηθώ! Θα τον εξαναγκάσω σε υπερθέρμανση, μέχρι να δω να αναβοσβήνει στην οθόνη ένα μήνυμα ικεσίας για διακοπές! Διακοπές, όπως αυτές που όλοι περιμένουν ή όπως αυτές που κάποιοι δε θα κάνουν, γιατί απλούστατα είναι «παντός καιρού» και βαράνε πλήκτρα στο γραφείο ακόμα και τον δεκαπενταύγουστο. Τυχεροί εμείς που θα κλείσουμε τα μηχανήματα και θα κατεβάσουμε ρολά, έστω για λίγο. Μα τώρα που το σκέφτομαι, τα ρολά θα κατεβούν, όμως για τα μηχανήματα δεν παίρνω και όρκο. Γιατί, ακόμα και αν εξαιρέσω το κινητό μου τηλέφωνο – που σαφώς θα κουβαλάω μαζί μου – από τη λίστα των μικροϋπολογιστών, ακόμα και αν δεν πάρω μαζί μου το laptop (δεν τρελάθηκα ακόμα!), θα βλέπω γύρω μου δεκάδες εκδρομείς (τουρίστες και μη) που θα κυκλοφορούν στα νησιά με τους φορητούς υπολογιστές και θα ψάχνουν, από εδώ και από εκεί, μια ασύρματη σύνδεση στο δίκτυο.

 Παλιά, οι άνθρωποι που κουβαλούσαν πάντα μαζί τους ένα laptop ήταν αυτοί που- κατά κάποιο τρόπο – κοροϊδεύαμε. Λέγαμε «αυτός είναι γιάπης, είναι φρικιό, εργασιομανής». Σήμερα, συναντάμε, έξω στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες και στις παραλίες, τους μισούς περαστικούς να χαϊδεύουν τα «γκατζετάκια» τους, ακουμπώντας τα στα γόνατα ή χώνοντας τα κάτω από την ιδρωμένη τους μασχάλη. Πώς να τους κοροϊδέψουμε αυτούς; Λέμε: «είναι λάτρεις της τεχνολογίας», δηλαδή προοδευτικοί άνθρωποι. Το αντίθετο του «κολλημένοι». Έτσι, όταν πηγαίνουμε στη θάλασσα και βλέπουμε δίπλα μας κάποιον να είναι σκυμμένος πάνω από το φορητό του υπολογιστή – και να σερφάρει στο διαδίκτυο, αντί στο αφρίζον κύμα – δεν εκπλησσόμαστε. Ίσα- ίσα, σκεφτόμαστε: «μωρέ, μήπως έπρεπε να είχα φέρει και εγώ το «μπλιμπλίκι» μου στις διακοπές»; Η απάντηση που θα δώσουμε στον εαυτό μας, προδίδει και το βαθμό εξάρτησης μας από τα εργαλεία της νέας (ω, Θεέ μου, πάντα θα είναι νέα!) τεχνολογίας. Το θέμα είναι, πως από αυτή την απάντηση – ομολογία ή όπως αλλιώς θέλετε, πείτε το, θα καθοριστεί και η σχέση που θα έχουν τα παιδιά μας με την τεχνολογία ή καλύτερα, η σχέση που θα θέλαμε εμείς να έχουν.

 Όταν ήμουν περίπου δεκατεσσάρων ή δεκατριών (νομίζω), έπαιζα συνέχεια με το “gameboy” την πλέον φορητή και οπωσδήποτε ασπρόμαυρη παιχνιδομηχανή της δεκαετίας του ‘90. Το τι μουρμούρα άκουγα από τους γονείς, δε λέγεται. Ιδίως όταν έπαιζα μέσα στο αυτοκίνητο, στη διαδρομή κάποιου ταξιδιού. «Κλείσ’το, παιδί μου το ρημάδι και κοίτα έξω από το παράθυρο το τοπίο», έλεγε η μαμά. «Θα στο σπάσω το εργαλείο», συμπλήρωνε ο μπαμπάς. Ήθελαν και οι δύο να βλέπω τα λιβάδια με τις αγελάδες, γιατί τότε μέναμε στην Κυψέλη και από πράσινο δε χόρταινε το μάτι μας. Ήταν όμως ήδη αργά, αφού τα δικά μου μάτια βλέπανε, έτσι και αλλιώς, αστράκια, πουλάκια και μαύρα στίγματα από το πολύ το «Tetris». Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να καταλάβω, πως οι γονείς μου είχανε δίκιο τελικά. Πως έξω και όχι μέσα από την οθόνη ξεπροβάλλουν τα πιο μαγευτικά τοπία. Και αν ήθελα να χαθώ στον κόσμο μου, θα ήταν προτιμότερο ν’ακούω μουσική – όπως έκανα πράγματι αργότερα – κοιτάζοντας από το παράθυρο του αυτοκινήτου τις λωρίδες του φωτός και των χρωμάτων.

 Εκείνο που με βάζει σε σκέψεις είναι που δεν ξέρω τι θα λέω εγώ στο δικό μου το παιδί, όταν μαζί με τις ρακέτες του, θα θέλει να παίζει στην παραλία με το tablet pc και θα τσεκάρει μανιωδώς τη σελίδα του στο facebook- futurebook του μέλλοντος, για να δει αν του έγραψε η Αννούλα από το χωριό ή αν του έκανε “like” ο Γιαννάκης από τις Μαλδίβες. Σα να μη φτάνει αυτό, θα θέλει να με βγάζει και εμένα φωτογραφίες με το μαγιό και να με εκθέτει δημοσίως στο διαδίκτυο σχολιάζοντας: «κοιτάξτε τι τροπικό πατέρα έχω»! Στην καλύτερη περίπτωση, όταν τα παιδιά μου ενηλικιωθούν και αποφασίσουν να πηγαίνουν μόνα τους διακοπές, θα με υποχρεώσουν να παίρνω και εγώ μαζί μου τον υπολογιστή (στα καλοκαιρινά ταξίδια) για να μαθαίνω νέα τους και να βλέπω φωτογραφίες από τις όμορφες στιγμές τους στα νησιά. Στο δικό τους παρόν – δικό μου μέλλον ή αντιστρόφως, θα είναι ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να επιβεβαιώνεις κάθε στιγμή της ζωής σου μέσα από ανηρτημένες στο διαδίκτυο φωτογραφίες. Αυτό σημαίνει, παραδείγματος χάρη, πως δε θα έχεις πάει ποτέ σου διακοπές, αν δεν έχεις «ανεβάσει» τα απαραίτητα πολυμεσικά ντοκουμέντα, που αποδεικνύουν το αληθές της απόδρασης σου σε ένα, τουλάχιστον, εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης. «Σημασία δεν έχει αυτό που θα δουν οι άλλοι, σημασία έχει αυτό που έζησες εσύ». Έτσι πιστεύω ότι θα απαντήσω στα παιδιά μου (και στα παιδιά όλου του κόσμου), που πιθανόν να με θεωρήσουν τεχνοφοβικό και οπισθοδρομικό. Ύστερα, μάλλον θα βαδίσω και εγώ στα χνάρια των γονιών μου και θα τους πω να βάλουν το facebook και το ασύρματο δίκτυο…στην κατάψυξη για όσο κρατάνε οι διακοπές. Και όταν θα ταξιδεύουμε στην εξοχή οδικώς θα τους προτείνω και εγώ να κοιτάξουν έξω από το παράθυρο και να απολαύσουν τη θέα. Και ας ξέρω πως στο άκουσμα της λέξης παράθυρο, εκείνα θα σκέφτονται τα “Windows 2030” (και βάλε).

Νικόλας Περδικάρης

 perdikarisn@gmail.com

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s