Facebook «Junior»: «Εμβόλιο» ή κατάρα;

Ο Γιαννάκης κάθεται με τις ώρες στο Facebook. Περιμένει πώς και πώς να φύγουν οι γονείς από το σπίτι για να βάλει μπρος το σχέδιο: Αισθάνεται ήδη μεγάλος, με κάθε σημασία της λέξης, επειδή την προηγούμενη εβδομάδα κατάφερε να «κλέψει» από τον πατέρα του τους κωδικούς και τώρα μπαίνει στα Windows, στο διαδίκτυο και παντού! Σιγά το πράγμα δηλαδή. Απλά κοίταξε κρυφά την ώρα που δεν τον έβλεπε κανείς και ύστερα έγραψε αυτά που χρειαζόταν σε μια χαρτοπετσέτα. Μετά «καθάρισε»… Τώρα σερφάρει όποτε θέλει και παίζει και παιχνίδια. Όλα αυτά με το ένα μάτι στο ρολόι φυσικά, γιατί ο υπολογιστής πρέπει να έχει σβήσει προτού εκείνοι επιστρέψουν…

 Τις «οδηγίες» αυτές τις είπε και στο Δημητράκη. Για την ακρίβεια του τις έστειλε σε μήνυμα και εκείνος τις ακολούθησε κατά γράμμα. Μόνο που αυτός, τον κωδικό δεν τον σημείωσε πουθενά. Προτιμά να τον θυμάται. Είναι καλύτερα έτσι, λέει, γιατί αλλιώς μπορεί η μαμά και ο μπαμπάς να τον «πιάσουν» και ύστερα ο υπολογιστής θα φύγει από κανένα παράθυρο ή – στην καλύτερη περίπτωση – θα μείνει κλειδωμένος στο «δωμάτιο με τα μυστικά». Όχι δηλαδή πως τον νοιάζει και πολύ το Δημητράκη. Απλά όλοι οι φίλοι του έχουν σελίδα στο «φατσοβιβλίο». Αν θέλει να τους καταλαβαίνει και να τον καταλαβαίνουν, χρειάζεται οπωσδήποτε να ξέρει τι σημαίνει «ποστάρω στον τοίχο σου», κάνω «comment» ή «like» και τα σχετικά, αλλά κυρίως να ξέρει πώς θα φτιάξει το δικό του ψηφιακό αγρόκτημα ή τη δική του πόλη. Γιατί η Ελενίτσα αγαπάει περισσότερο τα αγοράκια που διαθέτουν στρέμματα γης και πολυκατοικίες, έστω και στον κόσμο τον ψηφιακό. Είναι λοιπόν καλό, ο Δημητράκης να έχει χτίσει πρώτα καμιά- δυό «μεζονέτες» εικονικώς προτού φάει τα μούτρα του στο «σκάψιμο» ως ενήλικας. Και οι δάσκαλοι στο σχολείο του – που μπορεί να γνωρίζουν ήδη ότι ο μαθητής τους ανησυχεί για την περιουσία του στο διαδίκτυο – δεν ξέρουν πώς να τον προστατέψουν και να του δείξουν το δρόμο: Από το «παράθυρο» του Gates, πίσω στην αυλή με τα πραγματικά αγόρια και τα πραγματικά κορίτσια που παίζουν μπάλα ή κάνουν (ακόμα) σκοινάκι .

 Και εδώ οι ειδικοί έρχονται να δώσουν τη λύση. Θα φτιάξουμε, σου λέει, ένα Facebook «junior», να μπαίνουν τα παιδιά από μικρά, ώστε να μην παθαίνουν αργότερα καμιά κρίση εξάρτησης και τα ρέστα. Με άλλα λόγια: Θα τα «εμβολιάσουμε» από πιτσιρίκια με τον ιό της «Φεισμπουκίτιδας» και ύστερα βλέπουμε. Μόνο που έτσι, οι εκπρόσωποι και διάδοχοι του κύριου Ζuckerberg (ιδρυτή του Facebook)  ξεχνούν το πιο βασικό: ότι δηλαδή δεν μπορούν να είναι σίγουροι πως τα παιδιά θα «μπουχτίσουν» από νωρίς, αλλά κυρίως ότι, τις ώρες που τόσο αβίαστα τους επιτρέπουμε να περιπλανηθούν στο διαδίκτυο θα τους τις «αφαιρέσουμε» μοιραία από το ποδήλατο, το κολύμπι ή τέλος πάντων από το ανέμελο γλύψιμο ενός ζαχαρωτού κόντρα στον ήλιο. Όχι! Δεν θα τους απαγορεύσουμε βέβαια να αγγίζουν τον υπολογιστή, γιατί τότε είναι που θα «κολλήσουν». Κάθε άλλο. Θα τους υποσχεθούμε τακτικές ιντερνετικές βόλτες – ακόμα και «στάσεις» στις δικές μας εγκεκριμένες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης – πάντα με τη δική μας επίβλεψη. Έτσι τουλάχιστον νομίζω, δε θα τα κρατάμε στερημένα από κάτι που είναι όντως πολύτιμο για αυτά και που, στο κάτω – κάτω τους ανήκει, αφού το δικό τους χέρι είναι «εκ φύσεως» προορισμένο για πολλά «κλίκ» και αγγίγματα σε οθόνες αφής. Οθόνες τις οποίες αντικρίζουν αμέσως μόλις γεννηθούν.

 Ακριβώς επειδή το «παιχνίδι» παίζεται από πολύ νωρίς και επειδή στην άκρη του μυαλού μας υπάρχει η γνώση, πως τα παιδιά θα είναι πάντα μπροστά από εμάς σε ζητήματα εξοικείωσης με την τεχνολογία, το καλύτερο που έχουμε, είναι τα βοηθήσουμε να διακρίνουν. Άλλο το «μέσα» στον ακαθόριστο χρόνο του υπολογιστή και άλλο το «έξω» της ζωής κάθε μέρα. Αν ωστόσο, το «χάσιμο» χρόνου στο σερφάρισμα εντός διαδικτύου είναι και αυτό δικαίωμα, τότε οι μικροί θα πρέπει να το «κερδίσουν». Και μάλιστα με ένα τρόπο που θα τους χρησιμεύσει, ώστε να «συνδέσουν» κάπως το πέρασμα τους από τον πραγματικό στον εικονικό κόσμο. Πρέπει να καταλάβουν, πως  είναι απαραίτητο πρώτα να ζεις και να αποκτάς αληθινές εμπειρίες, για να μπορείς αργότερα να τις μοιράζεσαι με τους φίλους στον «τοίχο» ή το «προφίλ» σου. Πώς να γράψεις στο διαδίκτυο για το πάρτι του φίλου σου, αν δεν πας πρώτα στο σπίτι του, εκεί όπου η γιορτή «συμβαίνει» στ’αλήθεια; Πώς να γεμίσεις με φωτογραφίες τα ψηφιακά σου άλμπουμ, αν δεν βρεθείς στην εκδρομή μαζί με τους συμμαθητές σου για να τραβήξεις πόζες; Και ακόμα, πώς να κάνεις φίλους στο Facebook αν δεν τους γνωρίσεις πρώτα από κοντά για να ανταλλάξετε στοιχεία επικοινωνίας; Εφόσον τελικά τα κάνεις όλα αυτά, τότε ποιος ο λόγος να ανησυχούν οι γονείς για πιθανή εξάρτηση σου από το ίντερνετ; Όχι μικρέ μου φίλε, δεν χρειάζεσαι ένα «ειδικό» εργαλείο κοινωνικής –υπερπροστατευτικής – δικτύωσης. Εκείνο που πραγματικά σου ταιριάζει, είναι μια φυσιολογική ζωή, γεμάτη με «λίγο απ’ όλα».

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s