Μαθαίνω «τιτιβίζοντας», ως άλλος Ντόκτορ Τζέκιλ

Αν κάποτε αναρωτιόμασταν ποια είναι τα «καλά» και τα «κακά» των εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Gοοgle + κλπ.) τώρα μας απασχολεί το πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στην εκπαίδευση. Και το μυαλό μας προχωράει (τουλάχιστον στην αρχή) μονάχα μερικά βήματα μπροστά. Απαντάμε ίσως βιαστικά ότι, η χρήση πολυμεσικών εφαρμογών και αρχείων (βίντεο, εικόνες, ήχοι), αλλά κυρίως η δυνατότητα μας να μοιραζόμαστε πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο εξαντλούν κάθε περιθώριο περεταίρω αξιοποίησης του διαδικτύου μέσα στο σχολείο ή γενικότερα στο μάθημα. Και επειδή τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, πληθαίνουν οι ημερίδες και τα συνέδρια με θέμα τη χρήση των νέων τεχνολογικών στην εκπαίδευση, ίσως πιστεύουμε πως, λίγο ή πολύ τα έχουμε ακούσει και τα έχουμε δει όλα… Να όμως που πάντα θα βρεθεί κάποιος να μας διαψεύσει.

 Εμένα με διέψευσε η Rosie Miles, λέκτορας στο τμήμα διδασκαλίας της Αγγλικής γλώσσας, στο Πανεπιστήμιο του Wolverhampton. Όχι, δεν την γνώρισα προσωπικά, απλά διάβασα το άρθρο της, στο οποίο εξηγούσε πώς ζήτησε από τους μαθητές της να υποδυθούν ήρωες της λογοτεχνίας μέσα στο διαδίκτυο, γράφοντας μικρά κείμενα με τη «διπλή» τους («ιντερνετική»)  ταυτότητα. Έτσι, το Twitter γέμισε ξαφνικά με δηλώσεις του  Dr Jekyll, του Δράκουλα ή του Dorian Gray. Ο καθένας με τη δική του «φωνή» και το δικό του χαρακτήρα.

 Δεν το ξέρω, αλλά φαντάζομαι, πως με το να υποδύονται ένα φανταστικό πρόσωπο που «ξεπηδάει» μέσα από τις σειρές των γραμμάτων, τα παιδιά δεν παίζουν απλώς ένα είδος θεάτρου, αλλά μαθαίνουν πώς να μιλάνε με ιδιωματισμούς ή λεκτικούς χρωματισμούς παλαιότερων εποχών. Αυτό βέβαια μπορεί να μην τους χρησιμεύει στην καθημερινότητα τους, τα βοηθάει ωστόσο να αντικαταστήσουν την αποστήθιση με την «αναπαράσταση», μια τεχνική με την οποία συγκρατούν ενδεχομένως περισσότερες πληροφορίες για ιστορίες και πολιτισμούς.

 Για παράδειγμα, ολόκληρα μαθήματα των αρχαίων ελληνικών, της φυσικής, ακόμα και των μαθηματικών θα μπορούσαν ίσως να πραγματοποιηθούν μέσα από την ενσάρκωση ρόλων. Τι θα σκεφτότανε άραγε ο Οιδίποδας προτού λύσει το αίνιγμα της Σφίγγας; Τι θα έβαζε με το νου της η Ιφιγένεια καθώς έπαιρνε το δρόμο για την Αυλίδα, με σκοπό να αρραβωνιαστεί τάχα τον Αχιλλέα; Ποιος θα ήταν ο συλλογισμός του Νεύτωνα, προτού το γνωστό «μήλο της βαρύτητας» του πέσει στο κεφάλι; Τι «συσχετισμοί» γίνονταν στο μυαλό του Αϊνστάιν καθώς ανακάλυπτε τη θεωρία της σχετικότητας; Τι θα πρότειναν σήμερα οι «ήρωες» της ιστορίας μας, μπροστά στην απειλή μιας παγκόσμιας οικονομικής – και όχι μόνο – κρίσης;

 Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα, που θα βοηθούσαν τους μαθητές να κερδίσουν γνώση με ένα διασκεδαστικό τρόπο. Φυσικά, η προσπάθεια τους να «μπουν στο πετσί» ενός κορυφαίου επιστήμονα ή ενός μυθικού προσώπου δεν προϋποθέτει οπωσδήποτε τη χρήση της τεχνολογίας, ωστόσο, τα εργαλεία όπως το Facebook και το Twitter θα μπορούσαν πράγματι να τους φανούν χρήσιμα. Αφενός γιατί τους δίνουν όλα τα σύγχρονα εκφραστικά μέσα ώστε να αρθρώσουν και να μοιραστούν έναν –  περισσότερο ή λιγότερο επεξεργασμένο- δημιουργικό λόγο, ανά πάσα στιγμή και αφετέρου γιατί τους προσφέρουν ένα χώρο, πέραν του πραγματικού, μέσα στον οποίο μπορούν να εκφράζονται, επιλέγοντας συνήθως αυτούς στους οποίους απευθύνονται.

 Κατά την απαρίθμηση των διευκολύνσεων και των πλεονεκτημάτων που το διαδίκτυο μας προσφέρει, ώστε να το αξιοποιήσουμε τελικά μέσα στο σχολείο, υπάρχει συχνά κάτι που μας διαφεύγει. Μιλώντας για ρόλους ξεχνάμε ίσως να αναφερθούμε στον ποιο σπουδαίο από όλους. Τον ρόλο της φαντασίας μας, που κάνει τα πάντα να αποκτούν συνέχεια και συνάφεια, που ευθύνεται τελικά για το περιεχόμενο όσων γράφουμε, ακούμε και σχεδιάζουμε. Γιατί αλίμονο στα παιδιά που θα επιχειρήσουν να ταξιδέψουν ως το μαγικό κόσμο της μυθολογίας, της λογοτεχνία και της επιστήμης χωρίς να μπορούν πρώτα να τον φανταστούν. Ακόμα πιο δύσκολη θα είναι η αποστολή των δασκάλων, αν δεν έχουν πρώτοι εκείνοι «δει» με το νου τους να ζωντανεύουν όλα τα πρόσωπα και τα πράγματα για τα οποία μιλούν από την έδρα τους. Δε φτάνει να έχουν στα χέρια τους τα κατάλληλα εργαλεία. Χρειάζεται να τα εφοδιάζουν με ενδιαφέρουσες και συγκινητικές πληροφορίες. Και αν καμιά φορά η φαντασία τους ξεπερνάει τα όρια, δεν πειράζει. Για χάρη της γνώσης πολλά επιτρέπονται, όπως, ας πούμε, να φαντάζεσαι πως είσαι ο Κολόμβος και πως αύριο θα ανακαλύψεις  τη δικιά σου «Αμερική».

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s