edu Προσκλητήριο σε new teck γάμο;

Η Eκπαίδευση και οι Νέες Τεχνολογίες έχουν ενωθεί με δεσμά τέτοια που από την έννοια της χρηστικότητας έχουμε περάσει σε εκείνη της αναγκαιότητας. Η εκπαίδευση του μέλλοντος για τους μαθητές όλων των βαθμίδων (αλλά και των δια βίου επιμορφούμενων), υποχρεωτικά (θα) περνά μέσα από τις Νέες Τεχνολογίες. Κυβερνητικές πρωτοβουλίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, εκπαιδευτικά δίκτυα, με ποικίλους τρόπους προσπαθούν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα: «Πως θα εισάγουμε επιτυχώς τις Νέες Τεχνολογίες στην εκπ/ση; Το μεγάλο στοίχημα: Να επιμορφωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι  εκπ/κοι (με επίσημες και άτυπες μορφές επιμόρφωσης), ώστε με την σειρά τους να συμβάλλουν στην διαμόρφωση νέου τύπου ευκαιριών στους μαθητές. Η απώλεια ευκαιριών και χρόνου πάνω σε αυτό το ζήτημα θα σημάνει και το πεπερασμένο του διδάσκοντα γιατί το μαθητικό κοινό είναι πλέον πολύ καλά εξοπλισμένο και δικτυωμένο στο σπίτι.

Επιτυχημένος ο γάμος, αλλά όχι όμως και χωρίς κινδύνους. Καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί να έχουμε πάντοτε κατά νου ότι οι Νέες Τεχνολογίες και τα πάσης φύσεως εργαλεία (συνεργατικά, δημιουργικά, εργαλεία media), αποτελούν μέσο προς επίτευξη σκοπών. Γι’ αυτό κρίνεται απαραίτητη η προσεκτική δόμηση των μαθημάτων μας και η ύπαρξη στοχευμένων σεναρίων βασισμένα στις μαθησιακές και ψυχοσυναισθηματικές ανάγκες του μαθητικού κοινού. Διαφορετικά μόνο με την απλή χρήση για παράδειγμα του Google Earth δεν μπορούμε να πούμε ότι διδάξαμε επιτυχώς γεωγραφία.

Από την πλευρά του «πελάτη» – μαθητή, επειδή ακριβώς είναι και εκείνος εκτεθειμένος σε πλήθος εργαλείων τίθεται και η διάσταση «χρήση» σε συνάρτηση με ποσοτικές και ποιοτικές παραμέτρους. Η καλλιέργεια λοιπόν μίας κριτικής στάσης και ενός είδους «τεχνολογικής κουλτούρας» είναι απαραίτητη.

Πρόβλημα επίσης αποτελεί η χρηματοδότηση των σχολείων της επικράτειας με υλικοτεχνικού τύπου δομές. Το εγχείρημα «ένας υπολογιστής ανά μαθητή» (OLPC / One Laptop Per Child) αυτή την περίοδο οικονομικής κρίσης κρίνεται ουτοπικό.

Ας αφήσουμε όμως λίγο στην άκρη τα εμπόδια. Άλλωστε η καθημερινή πράξη και δράσεις σαν αυτή του mathisi 2.0 έχουν φέρει στο φως αξιόλογες πρωτοβουλίες με ποιοτικό αποτέλεσμα και τελικό αποδέκτη την σχολική κοινότητα πρώτα και κατ’ επέκταση την κοινωνία.

Σε προσωπικό επίπεδο και επαναφέροντας τον συλλογισμό μου σε αυτό το εξελικτικό φαινόμενο της εκπαίδευσης, παράλληλα συνειδητοποιώντας τον προσωπικό χρόνο που αφιερώνεται συνειδητά στις Νέες Τεχνολογίες (χρήση εργαλείων, συμμετοχή σε ομάδες για ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων, προσαρμογή διδακτικού υλικού στις νέες απαιτήσεις κλπ) θυσιάζοντας άλλες εκφάνσεις ψυχαγωγίας, εντόπισα τα εξής:

α) Μπαίνω στη θέση των μαθητών, καθημερινά καλούμαι να επιλύσω πραγματικές καταστάσεις υπερκέρασης εμποδίων. Αυτό στην πράξη με θέτει δίπλα στα παιδιά και όχι απέναντί τους.

β) Αξιοποιώ το πλεονέκτημα της χρήσης των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση που είναι η μάθηση με διασκεδαστικό τρόπο, η ένωση του χρήσιμου με το ευχάριστο.

γ) Η δια – βίου μάθηση αποτελεί αναγκαιότητα και πηγή πνευματικής ανανέωσης. Με μέσο τις Νέες Τεχνολογίες έκαστος μπορεί να διαχειρίζεται επαρκέστερα το γνωστικό του σύστημα, να συντονίζει τις δραστηριότητές του, να τονώνει με λίγα λόγια την μεταγνωστική του ικανότητα.

O γάμος έχει ήδη τελεστεί. Και όλοι εμείς παριστάμεθα στην γιορτή που μόλις ξεκινά. Ας φροντίσουμε για την απόλυτη επιτυχία της.

 

Χριστίνα Δρακοπούλου

Εκπαιδευτικός ΠΕ05

http://users.sch.gr/christinadrak

christinadrak@sch.gr

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s