BYOD και ο Θεός βοηθός (;)

Κάποτε, όταν κάναμε πάρτυ ή πικνίκ ή όταν οργανώναμε καμιά εκδρομή, βάζαμε όλοι «ρεφενέ» χρήματα, τρόφιμα, ποτά ή ό,τι άλλο χρειαζόμασταν για να περάσουμε καλά και να «υπηρετήσουμε» το σκοπό μας, που δεν ήταν άλλος από το να διασκεδάσουμε. Σήμερα διάβασα πρώτη φορά για το BYOD, την «τακτική» που μου θυμίζει αντίστοιχες καταστάσεις και συνιστά (κατά κάποιο τρόπο) πρακτική για την καταπολέμηση μιας συνηθισμένης δυστυχώς συνθήκης μέσα στα σχολεία. Ο λόγος για την έλλειψη του απαραίτητου τεχνολογικού εξοπλισμού στις σχολικές αίθουσες. Το φαινόμενο που θα μπορούσε με άλλα λόγια να ονομαστεί και «ψηφιακό χάσμα», ανάμεσα σε αυτούς που από το θρανίο τους έχουν, ας πούμε, πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε αυτούς που αναγκάζονται να κοιτάνε το μαυροπίνακα, την ώρα που ο «γείτονας» τους χάνεται στις (εκπαιδευτικές) ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και τα λοιπά…

 Αντιμέτωποι με το φαινόμενο της «τεχνολογικής ανεπάρκειας» στο σχολείο, οι εκπαιδευτικοί ανά τον κόσμο έρχονται τώρα και σου λένε BYOD, που σημαίνει Bring Your Own Device. Φέρε τη δική σου συσκευή και μην περιμένεις από τους «γίγαντες» της δημόσιας εκπαίδευσης να σε συνδέσουν στο διαδίκτυο. Σε κάθε περίπτωση, αν ο διευθυντής σου σε «κερνάει» την πρόσβαση, «κέρασε» και εσύ τη συσκευή σου και όλα θα πάνε καλά…Εντάξει, ας πούμε ότι μερικά μοντέλα «αυτό-οργάνωσης» μπορεί να έχουν εν μέρει αποτέλεσμα και στην εκπαίδευση. Γιατί εν μέρει; Γιατί στην περίπτωση της ανάγκης για παροχή και χρήση της τεχνολογίας μέσα στην τάξη δεν έχουμε πικνίκ, ούτε πάρτυ, ούτε εκδρομή και το πρόβλημα – κατά τη γνώμη μου – δε λύνεται με γενναιοδωρίες του ενός ή των λίγων. Το ζήτημα δεν είναι απλώς αν και πώς θα κάνουμε μάθημα με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή, αλλά το αν και πώς θα πεισθούν τελικά οι αρμόδιοι ότι, η τεχνολογία δεν είναι μόδα ή φετίχ, αλλά απαραίτητο εργαλείο για την ενίσχυση των εκπαιδευτικών πρακτικών του σήμερα. Και δεν αναφέρομαι στην αναβάθμιση των σχολείων στην Ελλάδα (την Ευρώπη, αν προτιμάτε) της σημερινής Κρίσης. Αναφέρομαι κυρίως στο παράδειγμα της χώρας μας προ Κρίσης, τότε που μόλις είχαν αρχίσει, δειλά – δειλά, να μοιράζονται τα λάπτοπ στους μαθητές και η Κοινωνία της Πληροφορίας ήταν θεωρητικά συνώνυμη και με την «κοινωνία της τεχνολογικής ευημερίας». Ακόμα και τότε, λίγα χρόνια πριν από σήμερα, τα σχολεία με σύνδεση στο διαδίκτυο θεωρούνταν πολύ, μα πολύ προχωρημένα. Το Αποτέλεσμα; στις περισσότερες περιπτώσεις το κυνήγι των, κατά τα άλλα, «αυτονόητων» να μοιάζει τελικά τώρα με κυνήγι  χίμαιρας και βάλε. Κάπως έτσι, φτάσαμε τελικά στο σημείο να λέμε : «Ας υπάρχει ο υπολογιστής και δεν πειράζει αν είναι και απ’το σπίτι σου».

 Και όμως, αυτό το κείμενο ΔΕΝ είναι μια «τυφλή» καταγγελλτική  επιστολή που στόχο έχει να θίξει τα σκοτεινά και τα θολά της Ελληνικής πραγματικότητας. Απεναντίας, ακριβώς επειδή την πραγματικότητα μας την φτιάχνουμε και την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι, με τα γραφόμενα μου αυτά επιχειρώ να εκφράσω την αντίθεση μου στη λογική του Bring Your Own Devise. Δεν θέλω να φέρνω τη δική μου συσκευή στο σχολείο! Θέλω, μέσα από τη δουλεία μου, να πείσω τους αρμόδιους ότι, το σχολείο μου χρειάζεται να είναι εξοπλισμένο με υπολογιστές και συνδέσεις στο διαδίκτυο, για να μπορώ να κάνω το μάθημα που ονειρεύομαι. Ας καίει η μηχανή μου κάρβουνο, ας είναι η σύνδεση μου πιο αργή και βασανιστική από την ίδια την πλήξη.  Αρκεί να υπάρχει. Σημασία δεν έχει η ταχύτητα με την οποία γυρίζουμε τη σελίδα στο βιβλίο του μέλλοντος. Σημασία έχει ότι γυρίζουμε σελίδα. «Τελεία και παύλα».- Αν βέβαια κάποιοι νομίζουν ότι η «τάση» του BYOD είναι και αυτή μια μικρή ένδειξη προόδου, ως ιδέα εναλλακτικής διαχείρισης και κατανομής του τεχνολογικού πλούτου, μάλλον κάνουν λάθος.

 Η λογική του BYOD δεν είναι καινούρια. Χρόνια τώρα, οι καθηγητές, αλλά και οι εργαζόμενοι έφερναν στα σχολεία και στα γραφεία τους δικούς τους υπολογιστές, μηχανήματα προβολής ή και «αναλογικό» πληροφοριακό υλικό, όταν στο σχολείο ή την επιχείρηση τα μέσα δεν επαρκούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Από μια άποψη αυτό είναι σπουδαίο, γιατί, ως τακτική, αποτελεί απόδειξη ότι, όποιος θέλει να δουλέψει, δεν περιμένει με τα χέρια σταυρωμένα τους θεσμούς, την «πολιτεία» ή τους φορείς να μεριμνήσουν για λογαριασμό του. Αντίθετα, βρίσκει τρόπους να λύσει τα προβλήματα του με τρόπο πρακτικό, παίρνοντας ο ίδιος πρωτοβουλίες. Ωστόσο, αυτές οι πρωτοβουλίες είναι που εφησυχάζουν καμιά φορά τους αρμόδιους («μηχανισμούς» ή φυσικά πρόσωπα), τόσο που συμβάλλουν τελικά ελάχιστα στην αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Στο παράδειγμα με τη χρήση υπολογιστών και διαδικτύου στην τάξη υπάρχει – νομίζω – ένας μεγάλος κίνδυνος. Αντί η τεχνολογία στο σχολείο να παρέχεται δωρεάν, χάρη στα υποστηρικτικά προγράμματα φορέων, υπουργείων κλπ. Ίσως (λέω ίσως) να αποτελέσει «αγαθό», η εξασφάλιση του οποίου θα εξαρτάται τελικά από την καλή προαίρεση των καθηγητών ή των μαθητών. «Αφού φέρνουν κομπιούτερ από το σπίτι τους, ποιος ο λόγος να ζητήσουμε άλλα; Ας φέρει ο καθένας ό,τι έχει και βλέπουμε…». Γιατί, ως γνωστόν, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού…Τι θα γίνει όμως στην περίπτωση που μόνο ένας ή λίγοι μαθητές διαθέτουν δικό τους υπολογιστή; Τι θα γίνει αν η συνδεσημότητα του προσωπικού laptop και του κινητού στο δίκτυο του σχολείου «απαγορεύει» στα παιδιά να κάνουν χρήση του internet μέσα στην τάξη; Τίποτα δεν θα γίνει. Απολύτως τίποτα. Απλούστατα οι μαθητές θα επιστρέψουν οριστικά στα βιβλία και τις φωτοτυπίες. Ωστόσο, ακόμα και αν το μάθημα γίνεται με τη χρήση των δικών μας, οικιακών συσκευών, ακόμα και τότε, κυρίως τότε, το σύστημα θα έχει από μια άποψη «κρασάρει». Δε μιλάω για το λειτουργικό στο κομπιούτερ μας. Μιλάω για το εκπαιδευτικό σύστημα εν γένει. Αυτό που οφείλει να είναι θεωρητικά και πρακτικά εξοπλισμένο με την ουσία της τεχνολογίας κάθε εποχής, ανεξάρτητα από ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Για τους δύσπιστους και απαισιόδοξους πάντως, αυτούς που έμαθαν να βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στα δικά τους μέσα και δεν ελπίζουν να τα βρουν πουθενά αλλού, μάλλον δεν περισσεύει καμιά υπόδειξη. Όσοι λοιπόν το θεωρούν απαραίτητο, ας έχουν καλού – κακού το λάπτοπ του σπιτιού μέσα στη σχολική τσάντα και… ο Θεός βοηθός.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s