Το ίντερνετ χρόνια δεν κοιτά: Τόπο στα νιάτα (της μέσης ηλικίας)

Υπολογιστές και διαδίκτυο. Υπάρχει η εντύπωση ότι στα καλώδια και τα κυκλώματα κυκλοφορεί πάντα «αίμα» νεανικό.  Όσοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα δηλώνουν σίγουροι, πώς ο 15αρης, ο 25αρης και ο 30ανταρης είναι οι καλύτεροι, αν όχι οι μόνοι, καπετάνιοι που μπορούν να κουμαντάρουν επιδέξια το «πλοίο» τους στον ωκεανό της ψηφιοποιημένης πληροφορίας και του κυβερνοχώρου. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, η εξοικείωση των νέων ως προς τη χρήση της τεχνολογίας από μέρους τους θεωρείται τόσο δεδομένη, ώστε σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι, οι δεξιότητες τους στην «επικοινωνία» με τον υπολογιστή καλλιεργήθηκαν με τον καιρό. Απεναντίας, μοιάζει να είναι διαδεδομένη η εντύπωση, πως οι νέοι ήξεραν να χειρίζονται το διαδίκτυο και τους υπολογιστές, ακόμα και μέσα από την κοιλιά της μάνας τους. Ήρθαν δηλαδή στο φως του κόσμου τούτου με ένα λάπτοπ στα χέρια και το εγχειρίδιο λειτουργίας των Windows τσιπαρισμένο στον εγκέφαλο τους…Αυτή η θεωρία «μπάζει» από παντού και αν μη τι άλλο, βλάπτει σοβαρά…

 Έχουμε και λέμε: Το διαδίκτυο – τουλάχιστον ως προς τη μαζική του χρήση –  δεν είναι «τσιφλίκι» κανενός. Όσα δικαιώματα έχουν οι  20αρηδες να σουλατσάρουν στην πιάτσα της Google και να προσκυνάνε στο ναό του Facebook και του Twitter, άλλα τόσα έχουν και οι μεγαλύτεροι. Επιπλέον, οι νέοι μπορεί να έχουν το ποντίκι του υπολογιστή ως προέκταση του χεριού τους (τώρα πια δεν το χρειάζονται ούτε αυτό, αφού οι τελευταίοι υπολογιστές δουλεύουν με οθόνες αφής), ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι παίζουν τα πάντα στα δάχτυλα χωρίς προηγούμενο κόπο. Εκατοντάδες ή χιλιάδες ώρες από τη ζωή τους έπρεπε να περάσουν οι «πιτσιρικάδες» μπροστά στην οθόνη, ώσπου να γίνουν τελικά «ειδικοί». Και αν το σχολείο δεν επενέβη καθοριστικά για να τους διδάξει πώς να χρησιμοποιούν την τεχνολογία προς όφελος τους, παρέδωσαν οι  ίδοι μαθήματα στους εαυτούς τους, για να μπορούν αργότερα να καυχιούνται πως είναι οι άρχοντες της ψηφιακής εποχής. Θέλω να πω: Τίποτα δεν κερδίθηκε χωρίς κόπο, χωρίς δράση και αντίδραση, χωρίς σκέψη και πράξη. Και για να είμαι δίκαιος, όλο και περισσότεροι εκπρόσωποι παλαιοτέρων γενεών φαίνεται να το αναγνωρίζουν σήμερα αυτό. Ρίχνονται λοιπόν δίχως φόβο στη μάχη με τα Terabyte της πληροφορίας, που όμως δεν είναι τέρατα και δεν «δαγκώνουν».

 Γιατί χρειάζεται κανείς το διαδίκτυο στα μισά (και βάλε) της ζωής του; Για το μυαλό του και για τη φαντασία του πρωτίστως και ύστερα για όλα τ’άλλα. Όταν χρησιμοποιείς τον υπολογιστή, δεν πατάς απλώς κουμπάκια. Σκέφτεσαι (ή βρίσκεις) κάτι που θέλεις και έπειτα αναζητάς το καλύτερο εργαλείο που θα σε βοηθήσει να πετύχεις το σκοπό σου. Αν θέλεις, παραδείγματος χάριν, να ψάξεις σε μια μηχανή αναζήτησης, είναι απαραίτητο από τη μια να σκεφτείς – τις λέξεις ή τις φράσεις που θα περιγράψουν με ακρίβεια το ζητούμενο – και από την άλλη να πράξεις, δίνοντας με το χέρι σου τις κατάλληλες εντολές στον υπολογιστή και άρα γνωρίζοντας πώς θα τον χειριστείς. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι, ανεξάρτητα από την ηλικία του χρήστη, η ενεργή συμμετοχή του για την καλύτερη αξιοποίηση της τεχνολογίας είναι απαραίτητη. Κατά συνέπεια, αυτός που έχει το προβάδισμα στην ψηφιακή εποχή δεν είναι απαραίτητα ο προικισμένος με κάποιο σπάνιο ταλέντο στην πληροφορική αλλά, πολύ περισσότερο, αυτός που έχει την υπομονή και τη διάθεση να μάθει να μιλά τη «γλώσσα» των υπολογιστών. Έτσι εξηγείται που κάποιοι μεγαλύτεροι καταλήγούν ορισμένες φορές να είναι πιο καταρτισμένοι και από τους νεότερους στη χρήση των υπολογιστών. Έτσι εξηγείται, που οι νέοι βαριούνται συνήθως εύκολα και χάνουν σταδιακά το ενδιαφέρον τους για το Facebook, αφήνωντας τους γονείς ή τους παππούδες τους να ανακαλύπτουν τη δική τους Αμερική στις Ηπείρους του ίντερνετ.

Από μια άποψη, ο ενθουσιασμός τον 50ρηδων και των 60ρηδων για τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης είναι δικαιολογημένος. Γιατί μαζί με την ανακάλυψη ενός καινούριου κόσμου – μέσα στα αχαρτογράφητα όρια του διαδικτύου –  έρχεται και η ανακάλυψη των «κοιμισμένων» τους ίσως δεξιοτήτων, που τώρα «ξυπνούν» και τους κάνουν να αισθάνονται ικανοί, όχι μόνο για παθητική κατανάλωση πληροφοριακού περιεχομένου, αλλά και για δημιουργία εν γένει. Και αν κάποιοι δεν θα προτιμούσαν να διαβάζουν ένα βιβλίο αντί να σερφάρουν με τις ώρες στο διαδίκτυο, τουλάχιστον με το δεύτερο (το ίντερνετ δηλαδή) έχουν την ευκαιρία να κάνουν κάτι ακόμα πιο δημιουργικό – κατά τη γνώμη μου – από το να λύνουν απλώς σταυρόλεξα. Και βέβαια, επιλέγοντας την ενασχόληση με το διαδίκτυο θα έχουν την ευκαιρία να πουν ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στον τηλεοπτικό «Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή» και τα άλλα μεταγλωττισμένα σήριαλ που προσπαθούν να «εισβάλουν» κάθε μέρα στο σαλόνι μας. Εκτός πάλι και αν μερικοί χρησιμοποιούν τον υπολογιστή τους και ως τηλεόραση και προσαρμόζουν έτσι τις συνήθειες τους στις «τάσεις» που εμπνέει η ψηφιακή εποχή. Ίσως είναι και αυτό μια πρόοδος.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s