Αντί ευχής (για τη χρονιά που έρχεται)

Προσπαθώντας να γράψω τις τελευταίες σελίδες αυτού του ηλεκτρονικού «ημερολογίου», τουλάχιστον για εφέτος, δεν βρίσκω κάτι ιδιαίτερα έξυπνο και πρωτότυπο να πω. Πολλές φορές, τα τεχνολογικά νέα με προσπερνούν και οποιαδήποτε κατάρτιση μου γύρω από το διαδίκτυο μοιάζει ελλιπής. Ίσως πάλι να είναι και η απουσία της έκπληξης από μέρους μου, που μου στερεί τον ενθουσιασμό. Τίποτα δε με ενθουσιάζει πια τόσο, όταν ακούω πως κάτι καινούριο λειτουργεί «εκεί έξω». Όχι, δεν είναι απαισιοδοξία ή «μαύρη» οπτική. Είναι που τίποτα δε με ξαφνιάζει πια όπως παλιά.

 Τους μήνες που πέρασαν μιλήσαμε σχεδόν για όλα, όσα αφορούν την εκπαίδευση και τις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα το διαδίκτυο. Από τα ηλεκτρονικά βιβλία, τις ψηφιακές βόλτες και την ανταλλαγή απόψεων χάρη στα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης, μέχρι τις ασκήσεις μυθοπλασίας και τους «αγώνες φαντασίας» για την ανάδειξη της καλύτερης εικονικής περσόνας στη σχολική τάξη, οι εκπαιδευτικοί μπόρεσαν –στα κείμενα αυτού εδώ του ιστολογίου- να βρουν ιδέες για το πώς να κάνουν το μάθημα τους πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον, χρησιμοποιώντας το ίντερνετ και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Και όσο οι λέξεις γράφονται τόσο οι ιδέες γεννιούνται. Μαζί με αυτές φτιάχνονται πράγματα, μηχανήματα και «συνδέσεις», που με την ολοκλήρωση τους αποτυπώνουν έναν διαρκώς συναρμολογούμενο κόσμο. Ο δικός μας ρόλος σε αυτή τη διαδικασία είναι διφορούμενος. Από τη μια συμβάλλουμε στη γέννηση των ιδεών και από την άλλη στην υλοποίηση τους. Ακόμη και αν λειτουργούμε άλλοτε με την ιδιότητα του εμπνευστή και άλλοτε με την ιδιότητα του δημιουργού, η τεχνολογία δεν είναι για εμάς παρά μόνο το μέσο για να πούμε ή να κάνουμε κάτι. Συνεπώς, η «μαγεία» βρίσκεται πρώτα στο μυαλό το δικό μας και μετά στις «μηχανές» που τη μετουσιώνουν. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως τα είδαμε και τα ξέρουμε όλα. Κάθε άλλο. Ακριβώς επειδή το μυαλό μας εκπλήσσει συνεχώς, έχουμε ακόμη πολλά να περιμένουμε. Είναι ωστόσο σημαντικό να κάνουμε υπομονή και να στεκόμαστε, που και που, από απόσταση, για να θαυμάσουμε όσα έχουμε φτιάξει ή όσα έχουν φτιάξει οι άλλοι (για εμάς).

 Από μια παρόμοια θέση, αυτή του παρατηρητή -με το νυχάκι μου μόνο βυθισμένο στην, επινοημένη ενδεχομένως, μελαγχολία των γιορτών που προαναγγέλλουν την αλλαγή του έτους- δεν θα μπορούσα να γράψω για κανένα νέο επίτευγμα, εργαλείο ή πρακτική που θα έκανε ίσως τους μαθητές πιο αποδοτικούς και ευτυχισμένους. Ήδη, η όποια αναφορά μου σε ιστοτόπους όπως το Facebook και το Twitter με κάνει να αισθάνομαι γραφικός. Μα και για κάτι νεότερο να μιλούσα, πάλι δεν θα κατάφερνα να πείσω κανέναν (περισσότερο ή λιγότερο) ότι η τεχνολογία είναι χρήσιμη στη μάθηση γενικώς. Απεναντίας, πιο χρήσιμος θα ήταν ο δικός μου λόγος, αν τόνιζα για ακόμα μια φορά αυτό που πιστεύω: Σημασία δεν έχει τόσο το διαδίκτυο ή οι δυνατότητες μιας εφαρμογής, όσο το περιεχόμενο (που αποτελείται από λέξεις, εικόνες και ήχους) με το οποίο τροφοδοτούμε εμείς το τεχνολογικό σύμπαν. Αν έχουμε κάτι αξιόλογο να πούμε (στους μαθητές), τότε το διαδίκτυο «αναβαθμίζεται» από την αξία που εμείς του δίνουμε. Γίνεται θησαυροφυλάκιο του δικού μας πλούτου ή –αντίθετα- ένας χώρος συλλογής σκουπιδιών, για την περίπτωση που το φορτώνουμε με πληροφορίες και σημασίες μηδενικής αξίας. Από εμάς εξαρτάται το αν ο υπολογιστής είναι ή όχι σημαντικό μέσο βοήθειας στην εκπαίδευση. Ας είμαστε λοιπόν εμείς ουσιαστικοί και η τεχνολογία θα ακολουθήσει…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s